مجیک لاو از نظر ساختار، یک تنباکوی خیس با برش ریز و یکنواخت است؛ همان بافت آشنای الفاخر که توزیع حرارت را در کاسه ساده می‌کند و مانع ایجاد نقاط داغ و سوختن موضعی تنباکو می‌شود. توتون پایه‌ی ویرجینیا در این ترکیب نقش بستر را بازی می‌کند و به‌جای غالب شدن با طعم تنباکو، اجازه می‌دهد لایه‌ی میوه‌ای پررنگ‌تر دیده شود. به همین دلیل است که مجیک لاو برای افرادی که تنباکوهای میوه‌ای با تهمزه‌ی تنباکویی کم را می‌پسندند، انتخاب راحت‌تری است.
در بو، ابتدا طالبی عسلی رسیده و شیرین حس می‌شود و بعد از آن رایحه‌ی معطر و کمی تارت پشن فروت خودش را نشان می‌دهد. همین ترتیب در دود هم حفظ می‌شود: شروع، شیرین و گرم است و پایانِ پاف، معطر و کمی ترش‌تر می‌شود. این ساختار دو لایه باعث می‌شود طعم در پاف‌های طولانی یکنواخت نماند و خستگی‌آور نشود. شدت شیرینی در حد متوسط رو به بالا است، اما به‌دلیل تهمزه‌ی میوه‌ای و نبود حس شربتی سنگین، در نشست‌های طولانی هم قابل تحمل می‌ماند.
از نظر دوددهی، مجیک لاو در محدوده‌ی معمول تنباکوهای الفاخر قرار می‌گیرد؛ با مدیریت درست حرارت (ذغال کاملاً سرخ‌شده و فاصله‌ی مناسب از سطح تنباکو) دود غلیظ و خنک‌تری به دست می‌آید و طعم دیرتر به تلخی می‌رود. اگر کاسه را بیش از حد پر کنید یا تنباکو را فشرده بچینید، جریان هوا کم می‌شود و طعم میوه‌ای به‌سرعت جای خود را به حس سوختگی می‌دهد؛ بنابراین چیدن سبک و نفس‌کشیدن آزاد، مهم‌ترین نکته در استفاده از این طعم است.